Małe Króliczki Czy Seryjni Zabójcy

Pojawiłam się w bazie. Usiadłam na łóżku aż ktoś do mnie podszedł i dał mi serie zastrzyków. Zlokalizowałam Vladimira i usiadłam obok niego. Czułam jak moja rana zaczyna się zrastać. Wszystkim którzy wracają dają takie świństwa na szybsze gojenie się ran. Przez to dalej możemy walczyć nigdy do końca nie umierając. Właściwie to nigdy nie wybuchła żadna wojna pomiędzy królestwami. To jest po prostu forma rozrywki dla obu królów. Lubią patrzeć na cierpienie innych. Wygląda to mniej więcej tak:

Obaj po rozgrywce siadają przy jednym stole i wybierają bohaterów którzy następnego dnia mają się nawzajem zabijać. Ustawiają ich na liniach a rano wybrani dostają listy o uczestnictwie. Wszystkie moje listy traktuje tak samo. Gniotę a potem spalam. Nienawidzę tego.

 Na mapie zostało 2 na 2. Katarina i Master z naszej drużyny i Amumu oraz Annie z przeciwnej. 

- Na kogo stawiasz? - Spytałam.

- Katarina i Master.

- Biedne dzieci. - Stwierdziłam bawiąc się warkoczem. Vladimir wzruszył ramionami. 

- Wiesz, że pewnie dostaniesz opieprz ? 

- Niby za co?!

- Dałaś się zabić sojusznikowi. Jeszcze czegoś takiego nie widziałem. Odnoszę wrażenie, że niektórym może się to nie spodobać. - Spojrzał na ludzi w białych fartuchach siedzących przy wielkim planie mapy. Dodawali dodatkowe potwory i wzmacniali niektóre wieże. 

- Było zbliżenie? W sensie na tą scenę?

- Byłaś w centrum uwagi. - Odparł a ja głośno wypuściłam powietrze z ust.

- Idziesz na piwo?

- Wiesz, że ja tam praktycznie mieszkam. - Odparł co było prawdą. Vladimir po walkach przychodził do jedynej spelunki w naszej okolicy i chlał do białego rana. Dlatego jest taki szczęśliwy. Zaczęłam machać nogami które nie dosięgały do podłogi.

Sojusznik Pokonany

Rozległo się na sali. Wszyscy z spojrzeli na mapę. Amumu z pomocą Annie zabili Mastera Yi. Szczęka mi opadła z wrażenia. Czerwone oczy Annie były ciemniejsze niż zazwyczaj. Została Katarina. Schowała się w krzakach i czekała aż oddalą się od wieży. Gdy tak się stało wyskoczyła i zaatakowała Amumu.

Przeciwnik Pokonany

Dwa Trupy!

Zanim się obejrzeliśmy Katarina zabiła również Annie zdobywając podwójne zwycięstwo. Na jej twarzy pojawił się delikatny uśmiech. Po ogłoszeniu zwycięstwa ona również wróciła do bazy. Od razu pobiegła do Garena. Wymieniliśmy z Vladimirem spojrzenia. Czasem niezłe z nas plotkary ale tylko czasem. Czasem jest równe zawsze prawda? Piętnaście minut potem ruszyłam z Vladimirem w stronę spelunki. Słońce zaczęło już zachodzić. Otworzyłam drzwi. Od razu uderzyła w nas woń alkoholu, rzygów i potu. Swojsko. Usiedliśmy przy barku i zamówiliśmy po kuble piwa. A potem kolejne i kolejne. O około północy wyszłam zostawiając zalanego Vladimira leżącego na stole. Otworzyłam drzwi od swojej kwatery specjalną kartą. Chwiejnym ruchem opadłam na łóżko . Zaczęła się śmiać. Z tego, że jutro dostanę list, Z tego, że zostawiłam najebanego w trzy dupy Vladimira z tego, że Katarina i Garen są seryjnymi zabójcami a kiedy się spotykają zachowują się jak mięciutkie króliczki. Ze wszystkiego.

Summoners Rift

   Witaj w Summoners Rift

Przeładowałam broń i kupiłam miksturę zdrowia i many. Ręce mi się trzęsą. Wybiegłam z bazy i ruszyłam w stronę botu. Przede mną biegł Master Yi widocznie niezadowolony moją obecnością. Zawsze wolał zabijać sam a poza tym nie lubił adc. Uważał, że jestem gorsza i służę tylko do zabijania stworów. Dupek. Schowałam się w krzakach. 

30 Sekund Do Pojawienia Się Stworów

Poczułam jak w moich żyłach szybciej zaczęła płynąć krew a na twarzy zaczął pojawiać się dziki uśmiech. Oczy z niebieskich zmieniły się w czerwone.

Pojawiły Się Stwory

Wystrzeliłam przed siebie, uruchamiając działko obrotowe. Zaczęłam tracić nad sobą kontrole. Ile to razy próbowałam się opanować i tak na marne. Nie chciałam taka być. To nie jest tak, że to ty kierujesz swoim życiem. Zostałam stworzona w laboratorium w centrum Laegue. Zresztą tak samo jak inni. Moja historia i sposób w jaki podobno trafiłam do drużyny to fikcja. Tylko jedna rzecz się w mnie nie zgadza. Kiedy zakończono projektowanie mnie zabrano się za moje emocje. Miałam być zimna opanowana a na polu bitwy bezwzględna. Jednak coś się pomieszało i wszystkie emocje zlały się w jedną bryłę złożoną w różne dawki. Kiedy wyruszam z bazy moje ciało bezwładnie traci nad sobą kontrole i zachowuje się jak świr. Uznano, że tak będzie nawet lepiej a dawniejsze cechy przydano Katarinie. Zaczęłam zabijać te ohydne fioletowe potwory.  Zobaczyłam, że w krzakach coś się rusza. Pora wiać. Zaczęłam biec szybko do Mastera ale coś mnie pohamowało. Moja krew jakby zaczęła się ruszać. Vladimir. Odwrócił mnie do siebie. Aż nie mogłam się powstrzymać od uśmiechu. Dyskretnie przeładowałam działko.
- Och, skarbie daruj sobie. - Ręka zaczęła mi drgać gdy to powiedział. ( Tak pomiędzy nami Vladimir jest gejem i jednocześnie moim dobrym przyjacielem)
- Vladimir chyba mnie znasz? - Uśmiechnęłam się na co on, podbiegł do mnie próbując kopnąć mnie w brzuch. Podskoczyłam i wydałam całą serię pocisków w jego stronę. Uśmiechnął się złowieszczo a ja dałam znak Masterowi żeby mi pomógł. Jednak on pochłonięty walką z Fiorą nawet nie raczył na mnie zerknąć. Zaczęłam uciekać ale Vladimir wylał kałużę krwi. Cholera! Wydałam kolejną serie a potem poraziłam go prądem. Skulił się a ja ruszyłam w stronę wieży. Stanęła pod nią i łapałam oddech. Teraz straciłam całkowitą kontrole. Vladimir był tuż przed wieżą a ja sprytnie wsadziłam go w pułapkę.
- Złap mnie jeśli umiesz! - Krzyczałam śmiejąc się jednocześnie. Jego wielkie ego dało za wygraną. Ganiałam pomiędzy cienką linią od wieży dla przeciwników. Próbował rzucać we mnie kulami krwi ale za każdym razem pudłował.  Śmiałam się w niebo głosy. W końcu podbiegł do mnie czyli wystarczająco blisko aby dostać promieniem. W tedy go spowolniłam prądem a na koniec wystrzeliłam rakietę.

Przeciwnik Pokonany

Na niebie pojawiło się moje zdjęcie oraz leżącego Vladmira. Ja im pokaże acd. Zobaczą, że nie potrzebuję pomocy ani Mastera ani nikogo innego. Strzelałam jak opętana na nic nie patrząc aż w pewnym momencie

 zobaczyłam jak Katarina podnosi ostrze z tym swoim bezuczuciowym wyrazem twarzy. A potem dostrzegłam Amumu i Annie trzymających się za ręce. To w nich celowała Katarina. Widziałam strach w ich oczach. Nie myśląc o konsekwencjach rzuciłam się w ich stronę. W ostatnim momencie osłoniłam ich swoim ciałem. ,,NIE!'' Krzykłam, a po chwili poczułam okropny ból w głowie. Krew spłynęła mi po czole. Jej cholerne ostrze wbiło się w moją czaszkę i równie szybko precyzyjnym ruchem z niej wyszło. Opadłam na kolana.
- UCIEKAJCIE! - Krzykłam do nich na co oni tylko zatrzymali się na patrzeniu na mnie. - NO JUŻ! - Powtórzyłam i w końcu do nich dotarło. Skuliłam się czując jak moje ciało zamienia się w cząstki.

Przywoływacz Opuścił Rozgrywkę

No dobrze to chyba tyle :D Mam nadzieję, że wam się spodobało :)